|
|
Geschiedenis:
patroonheilige
Sint Martinus,
Patroonheilige van de parochie
De legende van de heilige
Martinus werd alom bekend verondersteld. Toch nog even enkele gedachtesteuntjes:
Hij werd omstreeks 316 geboren in Sabaria in Hongarije. Op 15 jarig leeftijd
trad hij in dienst evenals zijn vader bij het Romeinse leger. Als soldaat
ontmoette hij voor de poorten van Amiens een straatarme bedelaar, die hem om een
aalmoes vroeg. Hij had echter niets anders dan zijn soldatenplunje bij zich. Hij
nam zijn zwaard en sneed de mantal in tweeën en gaf een helft aan de bedelaar.
‘s Nachts verscheen hem Christus met die helft van de mantal en sprak:
“Martinus, de catechumeen (doopleerling), heeft mij met deze mantel bekleed”.
Op achttienjarige leeftijd werd hij gedoopt. Hij vroeg ontslag. uit het leger,
maar keizer Julianus verweet hem lafheid. Martinus antwoordde: “Ik zal met het
kruisteken, en niet met schild en helm veilig in de gelederen van de vijanden
doordringen” en verliet het leger en werd priester. Omstreeks 372 werd hij tot
bisschop van Tours gewijd. Hier bouwde hij een klooster, waar monniken een
buitengewoon heilig leven leidden. Hij overleed op 11 november 397 op 81 jarige
leeftijd. Hij is een van de eerste belijders – niet martelaar, die door de kerk
werd heilig verklaard. De datum 11 november werd door Karel de Grote (810-813)
tot feestdag verheven als tegenhanger voor de Germaanse offerfeesten, maaltijden
en vreugdevuren, die overal ter ere van heidense god Wodan in zwang waren.
In Frankrijk werden 700 kerken aan deze heilige toegewijd. In Nederland zijn dat
er 80.
In zeer vele plaatsen zijn de St. Maartensvuren actueel. Vooral voor kinderen is
de viering van het St. Maartensfeest een interessante festiviteit, waarbij
meestal het St.Maartensverhaal wordt uitgebeeld en optochten gehouden worden met
lampions of andere versiering en naar het St. Maartensvuur getrokken wordt. Vaak
bellen kinderen dan aan de deur en zingen een St. Maartensliedje. Ze worden
hiervoor beloond met wat snoep of andere versnaperingen.
Sint Antonius Abt
In een visitatiebericht uit
1688 wordt aangegeven, dat er een fundatie in de St. Martinuskerk bestaat ter
ere van St. Antonius Abt. Deze stichting verplichtte de pastoor eenmaal per week
een mis op te dragen. De overlevering vertelt dat in vroeger eeuwen bedevaarten
gehouden worden uit de omgeving, maar ook vanaf Duitsland naar Vlodrop om deze
heilige te vereren op zijn naamsdag, 17 januari, die als een feestdag (zondag)
werd gevierd. De bedevaarten werden gehouden om bescherming af te smeken voor
het vee, een belangrijk bestaansmiddel van de destijds voornamelijk
boerenbevolking.
In de kerk bevindt zich bij de rechter zij-ingang een met ijzerwerk afgesloten
ruimte (naar een tekening van Bert Schmitz en constructiewerk van Jo Willems)
een St. Antoniusbeeld, uit lindehout gesneden. (110 cm hoog) Het stamt uit de
18e eeuw. Antonius Abt is gekleed in een pij met scapulier en een mantal met
capuchon. Aan zijn gordel draagt hij een gebedssnoer. Op zijn rechthand houdt
hij een geopend boek en in zijn linkerhand een taustaf met belletjes. Het varken
aan zijn rechtvoet is later toegevoegd.
In de kerk bevindt zich nog een tweede beeld van Antonius. Het is
gepolychromeerd en stamt uit het eerste kwart van de twintigste eeuw. Het heeft
varken aan zijn voeten en in zijn linkerhand draagt hij een taustaf. Het beeld
is niet tentoongesteld en bevindt zich op de zolder van de sacristie.
Ofschoon van bedevaarten tegenwoordig geen sprake meer is, is de verering toch
gebleven. Velen steken graag een kaarsje aan bij zijn beeltenis om hulp te
vragen bij het vinden van verloren voorwerpen, zo vertelt het volksgeloof.
Beelden van Sint Martinus (links) en Sint Antonius in de Sint
Martinuskerk te Vlodrop. (Foto's: F.
van Birgelen)
|
